Όταν η ψυχολογία γίνεται προορισμός.

Έχω την ακλόνητη πεποίθηση ότι η ψυχολογία δεν είναι απλώς μια δουλειά, αλλά μια αποστολή, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μου.

Τι σημαίνει όμως πραγματικά αυτή η αφοσίωση; Τι κρύβεται πίσω από αυτή την επιμονή να παραμείνω πιστή σε ένα επάγγελμα που συχνά απαιτεί τόσα πολλά – χρόνο, ενέργεια, συναισθηματική ανθεκτικότητα;

• Ένα βαθύ αίσθημα σκοπού: Να αισθάνομαι ότι η δουλειά μου έχει σημασία, ότι μπορώ να κάνω τη διαφορά στη ζωή των ανθρώπων.

• Μια πηγή διαρκούς έμπνευσης: Να μαθαίνω συνεχώς νέα πράγματα, να εξελίσσομαι ως επαγγελματίας και ως άνθρωπος.

• Μια πρόκληση που με κρατάει σε εγρήγορση: Να αντιμετωπίζω δύσκολες καταστάσεις, να βρίσκω δημιουργικές λύσεις, να ξεπερνώ τα όριά μου.

• Μια ευκαιρία να κάνω τον κόσμο καλύτερο: Να συμβάλλω στην ευημερία των ανθρώπων και στην προώθηση της ψυχικής υγείας.

• Μια κοινότητα ανθρώπων που καταλαβαίνουν: Να ανήκω σε μια ομάδα επαγγελματιών που μοιράζονται τις ίδιες αξίες και το ίδιο πάθος.

Αναγνωρίζω ότι αυτή η αφοσίωση έχει και τις δικές της προκλήσεις:

• Κίνδυνος επαγγελματικής εξουθένωσης (burnout): Η ανάγκη να είμαστε πάντα διαθέσιμοι, να ακούμε τις ιστορίες των άλλων, να διαχειριζόμαστε τα δικά μας συναισθήματα, μπορεί να μας εξαντλήσει.

• Δυσκολία στην εύρεση ισορροπίας: Η δουλειά του ψυχολόγου μπορεί να καταλάβει μεγάλο μέρος της ζωής μας, αφήνοντας λίγο χρόνο για άλλες δραστηριότητες και σχέσεις.

• Συνεχής ανάγκη για αυτοφροντίδα: Για να μπορέσουμε να φροντίσουμε τους άλλους, πρέπει πρώτα να φροντίσουμε τον εαυτό μας.

Παρόλα αυτά, η αγάπη για αυτή τη δουλειά υπερτερεί των προκλήσεων.⠀Είμαι περήφανη που είμαι ψυχολόγος. Είμαι ευγνώμων για την ευκαιρία να κάνω αυτή τη δουλειά. Και είμαι αποφασισμένη να συνεχίσω να μαθαίνω, να εξελίσσομαι και να προσφέρω τις υπηρεσίες μου με πάθος και αφοσίωση.